Koud.

Rhatikon

Aangekomen bij het eerste kamp is het wennen geblazen. De tenten staan hoog. Vaak boven 1900 meter. Je hebt net een paar uur met een rugzak gewandeld en dat is onwennig geweest. Al snel gaat het onderwerp naar hoe lang de zon nog voelbaar zal zijn. Want je weet, als die onder gaat, dan daalt de temperatuur snel. Ondertussen eet en drink je en pas je je kleren en schoenen aan om het warm te houden. Eten is van groot belang om aangenaam te blijven. Negen uur, donker, en tijd om de tent in te gaan. Voor jou spannend want hoe zal dat zijn? Is de slaapzak dik genoeg? De eerste nacht is onwennig. Vreemde geluiden en als je eruit moet om te plassen word je overvallen door een sterrenhemel die je verbluft. Terug in de tent voelt het toch wel erg lekker beschut. Na ruim 10 uur liggen begint de nieuwe dag.

In de ochtend ben ik benieuwd hoe iedereen heeft geslapen. En dan leer ik vaak iets nieuws. Er zijn deelnemers in een dikke 4 seizoenen slaapzak die heerlijk en warm hebben geslapen. En er zijn deelnemers die in een soortgelijke slaapzak geen oog hebben dicht gedaan vanwege de kou. Of is het toch iets anders. Iets dat het best te omschrijven is als spannend. Je kan je kwetsbaar voelen, of geluiden van dieren schrikken je op. Zo zijn koeien heel nieuwsgierig. Of het is de optelsom van een compleet nieuwe omgeving met onbekende inspanning die de nodige indrukken achter laten. Na die eerste nacht weet iedereen hoe de volgende nacht aan te pakken. Het is een heus onderwerp van gesprek: extra kleren aan, groter/kleiner kussen bouwen, meer ventilatie in de tent openen, etc., etc.. Slapen in bergen werpt je terug op de basis behoefte om de juiste temperatuur te willen hebben en doet dat op een sterke en krachtige manier. Je kan kijken naar hoe jij daar mee om gaat en hoe jij je aan weet te passen.  En dat vind ik een van de mooie zaken van kamperen hoog in de bergen: je houd je bezig met wat je op dat moment nodig hebt.

DSCF8185

Advertenties