Mijn ontmoeting met Neil Young in de Italiaanse Dolomieten

Blog en prijsvraag januari 2016
Bivacco Slataper

Het bivacco Slataper waar Neil Young over een paar uur ‘Don’t cry no tears’ speelt.

Ik weet niet meer waar ik het idee heb opgedaan. Logischerwijs ergens in de bergen. En om specifieker te zijn ergens in de Dolomieten. Of nog waarschijnlijker verscheen de fantasie ergens tijdens de voorpret voor een tocht.
Het zit zo: mijn geest probeerde twee grote liefdes samen te voegen: bergen en muziek. Na een korte selectie kwamen de Dolomieten en Neil Young in beeld. Akoestisch uiteraard, want de vrede daar op de berg kan niet wreed worden verstoord door gitaar erupties zoals op zijn albums met Crazy Horse. Nee, het moet subtiel zijn. Ik wil Neil voor mezelf bij een hutje op een magistrale plek. En dat hutje kan enkel bereikt worden na een lange, technische en inspannende tocht. Ik zou lopen en Neil zou invliegen met een helikopter. Het is teveel gevraagd om dat door een man van zijn leeftijd te laten lopen. Wat dan wel prettig zou zijn is dat hij naast zijn gitaar ook wat lekkers te eten en te drinken mee zou nemen.
Dus ik klauter in 7 uur naar het Slataper bivak, rol mijn slaapzak uit, doe de brander aan, zet een kop koffie en wacht op het geluid van een helikopter. Ruim daarvoor heb ik via een zeer moeizame route, die in het niet valt bij de tocht naar het bivak, contact weten te leggen met het managent van Neil. Neil kende tot mijn grote vreugde de Dolomieten en was verguld met het plan. Hij had echter wel bezwaar tegen het gebruik van een helikopter. Toen ik alle details van het bivak en de beslotenheid had gemaild, ging hij overstag. Het spreekt voor zich dat er toen een 20 pagina lang document moest worden ondertekend dat er op neer kwam dat ik op geen enkele wijze vooraf ruchtbaarheid mocht geven aan onze ontmoeting en dat er op geen enkele manier iets mocht worden vastgelegd. Ook geen geluidsopnames en publiciteit moest 6 maanden in het vat blijven. Op straffe van 2,25 miljoen dollar. Vreemd bedrag dacht ik. Maar goed, het ging mij om de beleving.
Dus ik zit bij het ondergaan van de zon met gespitste oren mijn koffie te drinken. Er was zojuist een stevig onweer over gegaan. Ik redeneerde zo dat dat vast de reden was dat Neil wat aan de late kant was. Hij zou voor het avondeten zorgen en voor biertjes. Nou heb ik wel wat reserve snacks mee en toen het 18 uur werd, gingen mijn gedachten steeds sterker in die richting. Het weer is inmiddels perfect en wat ook perfect is, is dat er niemand anders in het bivak is gekomen. Dat weet je natuurlijk nooit. De planning was wel zo dat we buiten de weekenden en buiten augustus zaten.
Even voor half zeven hoor ik een helikopter snel dichterbij komen. Ik had maanden hiervoor samen met zijn management uitgezocht waar de helikopter zou kunnen landen. Deze landt ruw en er springen twee jongens uit met een krat en een gitaar. Neil zit voorin en stapt uit zoals je verwacht van iemand van 69. De jongens brengen de spullen naar de hut. Ik wend mijn blik af in de orkaan aan geluid en wind. Neil draagt een dikke jas en een gewatteerde broek. Daar sta ik dan in mijn t-shirt. Toen het stof was neergedaald stonden we in een oase van stilte de helikopter na te kijken. Hij neemt de omgeving goed in zich op. Zijn eerste woorden zijn: “Heck, why don’t I stay for the night”? Verder mag ik er volgens het document niet over uitwijden. Er stond namelijk: “Apart from the welcome words, quotes are not allowed”.
Het kratje bevat veel heerlijks: koude Budweisers en warme pizza. Het moet hem gelijk van het hart dat het hem spijt dat hij te laat is en dat hij precies drie kwartier heeft. Je kan je wellicht voorstellen dat ik 5 minuten nodig had om de buikpijn die dit veroorzaakte af te laten drijven. Goed, denk ik, nadat de eerste 20 minuten voorbij waren, spelen met die gitaar. Neil dacht schijnbaar hetzelfde, want nadat hij met veel aplomb mijn dapperheid beschreef vanwege het feit dat ik hier ging slapen en hij toch maar niet, liep hij richting de gitaarkoffer. Hij speelde Danger bird, Barstool Blues, Don’t cry no tears, Old man, Down by the river, Cinnamon girl en sloot af met Everybody knows this is nowhere.
Dat ik heb gehuild spreekt voor zich. Het laatste nummer werd overigens bruut verstoord door de komst van de helikopter. Neil, zijn kratje en gitaar gingen.

Dit had afgelopen zomer kunnen gebeuren. Het kan komende zomer gebeuren! Het is echter een outdoor fantasie.

Prijsvraag:
“Wat is jouw outdoor fantasie”?
Schrijf dit in maximaal 50 woorden en win 100,- korting op een tocht met NatuurGeweldig. Criteria die voor de jury meespelen zijn: originaliteit, creativiteit en humor. De inschrijving eindigt 30 april en over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd.
http://www.natuurgeweldig.nl

Bivacco Slataper2

Advertenties

6 gedachtes over “Mijn ontmoeting met Neil Young in de Italiaanse Dolomieten

  1. Haha Matthieu: passie en ervaring uit vorige levens gelardeerd met een vleugje uitdaging en een flinke dosis humor! Welkom thuis! X Christie. Ps: heel veel plezier en succes met alle reizen die je beslist nog gaat maken met avontuurlijke, creatieve geesten als jijzelf.

  2. Wat een geweldige fantasie Mathieu! Ken je me nog? Medische Dienst.
    Mijn fantasie was een tocht van Maastricht naar Santiago, die is vorig jaar bewaarheid, ik liep van 16 maart tot 7 augustus naar Santiago!
    Hartelijke groet en alle goeds,
    Liesbeth

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s